Philippines : દુનિયામાં સામાન્ય જોડિયા બાળકોના જન્મના સમાચારો સામાન્ય છે, પરંતુ કેટલાક બાળકોની જિંદગીની શરૂઆત એવી અતિ-દુર્લભ તબીબી સ્થિતિમાં થાય છે જેને જાણીને કોઈપણ સ્તબ્ધ થઈ જાય. ફિલિપાઇન્સની જોડિયા બહેનો જોય મેગ્સિનો (Joy Magsino) અને જોયસ મેગ્સિનો (Joyce Magsino) ની જીવનગાથા પણ આવી જ અનોખી છે. આ બંને બહેનો જન્મજાત રીતે જ માથાથી એકબીજા સાથે જોડાયેલી છે.
તમામ શારીરિક અને તબીબી પડકારોનો સામનો કરતાં કરતાં આ બંને બહેનોએ તાજેતરમાં સફળતાપૂર્વક ૧૮ વર્ષ પૂર્ણ કરી પુખ્ત વય (Adulthood) ના મહત્વપૂર્ણ તબક્કામાં પ્રવેશ કર્યો છે. તેમની અદભુત બોન્ડિંગ, સદાય હસતો ચહેરો અને મુશ્કેલીઓ છતાં નિયમિત અભ્યાસ ચાલુ રાખવાની જીજીવિષા સોશિયલ મીડિયા પર લાખો લોકોનાં દિલ જીતી રહી છે.
જોય અને જોયસ મેગ્સિનોની જીવન સફર એક નજરે
શું હોય છે ક્રેનિયોપેગસ (Craniopagus) સ્થિતિ?
જોય અને જોયસનો જન્મ તબીબી વિજ્ઞાનની અતિ-ગંભીર અને દુર્લભ સ્થિતિ ‘ક્રેનિયોપેગસ’ સાથે થયો હતો:
-
આ એવી જન્મજાત ખામી છે જેમાં જોડિયા બાળકોના ખોપરી અને માથાના ભાગો એકબીજા સાથે જોડાયેલા હોય છે, જ્યારે બાકીનું શરીર, હાથ-પગ અને આંતરિક અંગો સંપૂર્ણ અલગ હોય છે.
-
આવી સ્થિતિમાં બાળકોના સર્વાઇવલ માટે સતત તબીબી દેખરેખ અને સહાયની જરૂર પડે છે. સર્જરી દ્વારા તેમને અલગ કરવાનું જોખમ અત્યંત ઊંચું હોય છે, જેથી બંને બહેનોએ આ જ અવસ્થા સાથે જીવન જીવવાનું સ્વીકાર્યું છે.
મુશ્કેલીઓ છતાં અભ્યાસ ન છોડ્યો: શિક્ષણ તરફ મક્કમ ડગલાં
સામાન્ય રીતે શાળાએ જવું, મિત્રો સાથે હસવું-રમવું અને ભવિષ્યનાં સપનાં જોવાં દરેક બાળક માટે સામાન્ય હોય છે, પરંતુ માથાથી જોડાયેલી બે વ્યક્તિઓ માટે હલનચલન અને રોજિંદી ક્રિયાઓ પણ મોટો પડકાર બની રહે છે:
-
આ તમામ અડચણો છતાં જોય અને જોયસે ક્યારેય અભ્યાસ અધવચ્ચે છોડ્યો નથી.
-
બંને બહેનો નિયમિત શિક્ષણ મેળવી રહી છે અને પોતાના ભવિષ્યને ઉજ્જવળ બનાવવા માટે સતત મહેનત કરી રહી છે. તેમની આ ધગશ દર્શાવે છે કે જો મનોબળ મજબૂત હોય, તો વિષમ પરિસ્થિતિઓ પણ શીખવાની અને આગળ વધવાની ઇચ્છાશક્તિને રોકી શકતી નથી.
૧૮ વર્ષ પૂરા થવાનું વિશેષ મહત્વ
બાળપણથી કિશોરાવસ્થા વટાવીને ૧૮ વર્ષની ઉંમર પૂર્ણ કરવી એ દરેક પરિવાર માટે યાદગાર પ્રસંગ હોય છે, પરંતુ આ પરિવાર માટે આ ક્ષણ અતિ વિશેષ છે:
-
જન્મે ત્યારે જેમના જીવિત રહેવા પર પણ પ્રશ્નાર્થ મુકાતો હતો, તેમણે એકસાથે ૧૮ વર્ષ પૂરા કર્યા છે.
-
આ માત્ર જન્મદિવસનો આંકડો નથી, પરંતુ બંને બહેનોએ પરસ્પરના સહકારથી કાપેલા સંઘર્ષપૂર્ણ રસ્તાનો જીવંત વિજય છે. પરિવાર માટે આ ખુશી, આશા અને ગર્વની ક્ષણ બની ગઈ છે.
સમાજ અને શૈક્ષણિક તંત્ર પાસેથી કેવા સહયોગની જરૂર?
જોય અને જોયસની કહાની એવા તમામ દિવ્યાંગ કે જટિલ તબીબી સ્થિતિ ધરાવતા લોકો તરફ ધ્યાન દોરે છે જેમને સમાજના સહાનુભૂતિપૂર્વકના સાથની જરૂર છે:
-
સહાનુભૂતિપૂર્ણ વાતાવરણ: શાળાઓ અને જાહેર સ્થળોએ આવી વિશેષ જરૂરિયાતવાળી વ્યક્તિઓ માટે અનુકૂળ ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર અને સંવેદનશીલ વ્યવહાર મળવો જોઈએ.
-
ઓળખ શારીરિક ખામી પૂરતી સીમિત ન રહે: સમાજે આવા વ્યક્તિઓને માત્ર તેમની શારીરિક મર્યાદાઓથી ઓળખવાને બદલે તેમની પ્રતિભા, સપનાઓ અને નિર્ણયોને પણ સામાન્ય નાગરિકો જેટલું જ મહત્વ આપવું અનિવાર્ય છે.
૧૮ વર્ષનો આ સીમાચિહ્નરૂપ મુકામ પાર કર્યા બાદ હવે બંને બહેનો પોતાની જિંદગીના નવા અધ્યાય તરફ આગળ વધી રહી છે, જે દુનિયાભરના લોકો માટે અડગ આત્મવિશ્વાસનું ઉત્તમ ઉદાહરણ પૂરું પાડે છે.
